Generał dywizji Eugeniusz Rodziewicz (1872–1934)

Generał Eugeniusz Rodziewicz należał do grona najwybitniejszych oficerów Wojska Polskiego okresu międzywojennego. Był dowódcą, patriotą i żołnierzem czterech armii, a całe życie poświęcił służbie wojskowej oraz idei niepodległości Polski.

Młodość i początki służby

Przyszedł na świat 28 stycznia 1872 roku w Tyflisie na Kaukazie (dzisiejsze Tbilisi w Gruzji) w rodzinie o silnych tradycjach patriotycznych. Wykształcenie wojskowe zdobywał w Rosji, kończąc elitarne szkoły artyleryjskie. Przez wiele lat służył w armii Imperium Rosyjskiego, szybko awansując na stanowiska dowódcze. Wziął udział w wojnie rosyjsko-japońskiej w latach 1904–1905, gdzie wykazał się odwagą na polu walki.

Walka o niepodległość Polski

Po wybuchu rewolucji 1917 roku w Rosji wstąpił do I Korpusu Polskiego dowodzonego przez generała Dowbór-Muśnickiego. W 1918 roku, wraz z odrodzeniem państwa polskiego, został przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu generała brygady.

Podczas wojny polsko-bolszewickiej w 1920 roku pełnił funkcję szefa artylerii 1 Armii Wojska Polskiego. Dowodził w najtrudniejszych momentach walk o granice odrodzonej Ojczyzny. Za zasługi w działaniach na froncie wschodnim, między innymi pod Witebskiem, otrzymał Order Virtuti Militari.

Zasługi i awanse

W 1923 roku awansował na stopień generała dywizji. Otrzymał liczne odznaczenia, w tym:

• Srebrny Krzyż Orderu Virtuti Militari,

• Krzyż Oficerski Legii Honorowej (Francja),

• Medal Zwycięstwa 1918,

• rosyjskie ordery: Świętego Stanisława, Świętej Anny, Świętego Włodzimierza,

• Order Świętego Jerzego IV klasy – najwyższe carskie odznaczenie bojowe.

Znany był z żelaznej dyscypliny, a jednocześnie z troski o żołnierzy, których uważał za najcenniejszy kapitał odradzającej się Polski.

Działalność po zakończeniu służby

Po przejściu w stan spoczynku w 1927 roku nie zaprzestał działań na rzecz Ojczyzny. Został honorowym członkiem Związku Dowborczyków i wiceprezesem Międzynarodowej Federacji Byłych Kombatantów (FIDAC). Angażował się także w życie społeczne II Rzeczypospolitej, wspierając organizacje kombatanckie i patriotyczne.

Śmierć i pamięć

Generał Eugeniusz Rodziewicz zmarł 7 listopada 1934 roku w Druskiennikach. Spoczął na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie, wśród żołnierzy, którzy oddali życie za wolną Polskę.

Jego postawa, odwaga i wierność ideałom pozostają wzorem służby dla Ojczyzny. Pamięć o nim trwa zarówno w historii Wojska Polskiego, jak i w rodzinnych wspomnieniach Rodziewiczów oraz w kronikach II Rzeczypospolitej.